Waar blijft de klik?

Reizen kan me soms echt een kick geven. Het gebeurt wanneer ik merk dat ik helemaal op mijn gemak ben in een land dat niet zo lang geleden nog volstrekt vreemd was. Een paar voorbeelden:

– Een Siberische trein opstappen en nog voor hij het station uitbolt de norse conductrice al gecharmeerd hebben, en mijn bedje al perfect gedekt volgens de regels van de kunst.
– Een Balinees hurktoilet trotseren zonder toiletpapier of handdouche of niks; gewoon mezelf proper maken met een potje regenwater en de linker hand, alsof ik er geboren ben.
– Een geanimeerde discussie kunnen voeren met een bende Indiërs over wie de beste Bollywood-acteur van het moment is, en dat hij zich toch een beetje belachelijk maakt met zijn yoghurtreclame.

Na alle belevenissen van de voorbije maanden begon ik te geloven dat ik op die manier werkelijk élke plek zou kunnen “veroveren”. Helaas. Intussen weet ik dat het me in Korea niet zal lukken. Ik krijg gewoon geen klik met dit land.

image
De enorme dagelijkse vismarkt van Busan. Mijn persoonlijke hoogtepunt!

image

Het is niet dat ik niet probeer hoor. Misschien zit het me gewoon niet mee. In Seoul deel ik een slaapzaal met Amerikanen en Canadezen. Wanneer we samen uitgaan komen we als vanzelf in de enige Amerikaanse bar van de stad terecht, volgepakt met Amerikanen die compleet uit de bol gaan op Amerikaanse muziek. Ik dan maar in m’n eentje op zoek naar een hippe club voor en door Koreanen. Niet moeilijk om dat te vinden in Seoul maar aan de deur moet ik mijn paspoort tonen en lap: ik mag niet eens binnen. De portier duwt me een exemplaar van het huisreglement onder de neus. Regel 4: geen toegang voor wie geboren is voor 1984… Het gebeurt niet vaak maar nu voel ik me echt oud. 

Volgende poging dan maar: ik heb gehoord dat Koreanen helemaal zot zouden zijn van shoppingmall-achtige welnesscentra. Zelf heb ik het niet zo voor sauna’s en stoombaden maar als dat nu echt een inkijk geeft in de Koreaanse volksaard … waarom niet? En waarom dan niet meteen het grootste en het beste van alle welness-pretparken, het beroemde Spaland in Busan?! Ik zou er vanalles over willen vertellen maar aan de deur zie ik al het paneel met de huisregels: “tattoos en besmettelijke huidziekten niet toegelaten”… Ik voel mij precies niet zo welkom in dit land!

image
The following persons are not allowed...

Het eten dan maar? De eerste dagen probeer ik vooral de goedkope straatkeuken uit. Sommige hapjes zijn lekker maar het is allemaal zo vettig dat een Big Mac op een gezond tussendoortje begint te lijken. Maar aan het eten in de restaurants kan ik echt niet wennen. De traditionele rijstmaaltijd bibimpap kan lekker zijn (in de warme versie!) maar je krijgt er standaard een hele resem aan afschuwelijke bijgerechten bij. Ik krijg rillingen over mijn ruggengraat van de zure Kimchi (gefermenteerde opgelegde kool). Het zeewier en de rauwe octopusarmen hebben niet veel smaak maar het is hard werken, alsof je een condoom moet herkauwen. En dan al die look… Wat moet ik in hemelsnaam aanvangen met 22 rauwe lookteentjes?!

Na tien dagen Korea heb ik de plaatselijke keuken opgegeven; het voelt als een nederlaag maar mijn nieuwe beste vriend heet McDonald’s. Misschien ben ik al te lang op reis?

image
Aan mooie plekjes nochtans geen gebrek. Hier een dorpje nabij Busan.
image
Korea's grootste troef, de meisjes!

En dan leer ik Lucas en Tina kennen, een Vlaams expatkoppel in de scheepsbouw van Busan. Heel erg fijne mensen! Die avond eet ik voor het eerst een absoluut heerlijke Koreaanse BBQ. Het restaurant ziet er volstrekt groezelig uit maar de mensen zijn vriendelijk en Lucas weet wat hij moet vragen. Met de vlakke hand kletst hij zichzelf op z’n nek: varkensnek, dat moet het zijn! En die lappen Kimchi zijn veel te groot, dus mogen wij misschien een schaar alstublieft? Lucas en Tina leren me de complexe etiquette van inschenken en toasten en drinken in de juiste volgorde terwijl de chef reepjes varkensnek bakt onder onze neus. En het vlees is heerlijk, zeker met een beetje van die saus en een klein stukje kimchi en een teentje rauwe look, allemaal in een slablad gevouwen en in één keer het mondje in. Jazeker, dit is een feestmaal.

image
Topavond!

En zo beleef ik nog twee heel gezellige laatste avonden in Korea met Lucas en Tina. We spreken over het leven als expat en de scheepsbouw en de kicks van het reizen in rare landen en natuurlijk ook over Korea. En dan geef ik een beetje beschaamd toe dat ik geen klik heb met dit land, dat ik veel meer passie voel voor India of Mongolië of zelfs Rusland. Tina is niet verbaasd en zegt: “Ja, maar ik zou hier toch ook nooit kinderen willen opvoeden. Als die dan hier naar school moeten en zo… Brrrr, die gaan met allerlei foute ideeën thuiskomen over harde competitie en een overdreven schoonheidsideaal. Nee bedankt!”

Ik kan Tina helemaal volgen. Korea is een fascinerend land, maar misschien wat te koud om er je hart te verliezen.

W

Advertenties
Waar blijft de klik?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s