Naar Mount Everest Base Camp

image
Mount Everest (8.848m), nog altijd de allerhoogste

Het Nepalese bergtoerisme is een uniek fenomeen en “very big business”. In het bloedhete toeristendistrict van Kathmandu slaan ze je om de oren met dikke slaapzakken, donsjasssen, mutsen, handschoenen en ijsbijlen. Alle grote outdoor-merken zijn ruim vertegenwoordigd maar 95% is waardeloze rommel. Zelfs het Decathlon-merk Quechua wordt op grote schaal nagemaakt. En elke winkelier kan gidsen en dragers regelen, of vliegtickets naar Lukla (2.840m), officieel het gevaarlijkste vliegveld ter wereld.

image

Ook ik heb last van zweethandjes tijdens die vlucht. Maar wat wil je: een heel klein vliegtuigje, veel turbulentie en tot slot een duik naar een absurd korte landingsbaan, middenin een bergflank. Nee, je doet het niet voor je plezier. En toch ben je pas gerust wanneer je goed en wel in die vliegende rammelkast zit, want wegens het wisselvallige weer wordt tot de helft van de vluchten geschrapt. Maar ik had dus weer eens geluk en in de Buddha Lodge tref ik een tiental tot de tanden gewapende Indiërs, allemaal even enthousiast voor het komende avontuur. Dit wordt leuk!

Van Lukla tot EBC (Everest Base Camp, 5.365m) en terug moeten alle verplaatsingen te voet gebeuren, eventueel met de hulp van yaks als lastdieren. Het pad staat bekend als de EBC Highway en eigenlijk is dat niet overdreven. Het is inderdaad druk en de goederenstroom is even divers als die op de Antwerpse Ring. Maar dus zonder vrachtwagens.

image

image
Een konvooi yaks op de EBC Highway

Het is niet te geloven wat één mannetje hier op zijn rug kan heffen. Ik loop achter een ventje van misschien 50 kg en ik tel 29 sixpacks bier op zijn rug. Het zijn blikken van een halve liter! Even later kruisen we een kerel die 4 multiplex-bouwplaten meesleurt. Blijkbaar is dat een perfecte basis om nog een klein salon op te sjorren. En dan zijn er natuurlijk de honderden dragers die zijn ingehuurd door de trekkers. Zij lopen elk met gemiddeld drie rugzakken alsof het niets is, terwijl hun klanten bij elke bergop vechten tegen een hartaanval.

Het Sherpa-draagtuig is erg eenvoudig en bestaat enkel uit een stel touwen en een brede band die om het voorhoofd gaat. Fascinerend! Het ziet er inderdaad niet comfortabel uit, maar anderzijds zou het geen honderden jaren meegaan als het zijn nut niet bewezen had, toch? De eerste keer dat ik het zelf probeer, ondervind ik hevig protest van mijn halswervels. Blijkbaar is het heel belangrijk dat de hoofdband precies lang genoeg is, zodat je met een perfect rechte rug en nek kan heffen, om vervolgens voorover te buigen. Op die manier is het inderdaad een verrassend goeie techniek voor grote lompe vrachten.

image
Zak cement, 60kg

image

En het is dus dankzij deze straffe transporteurs dat het ons in dit feitelijk ontoegankelijke gebied aan niets moet ontbreken. Het wemelt hier van de winkeltjes, restaurants en theehuizen. Er zijn zelfs een paar bars met heuse snookertafels. Maar…  hoe verder van Lukla, hoe gekker de prijzen. Het transport te voet wordt natuurlijk rechtstreeks doorgerekend. Ik oefen me dus in zelfbeheersing

Het toppunt van al het aangesleurde comfort is Namche Bazaar (3.440m), een typisch toeristenstadje en niks bijzonders, tot je bedenkt dat elke wc-pot, elke deur, elk stuk dakgoot en elke espresso-machine op iemands rug naar hier is gereisd. Wij blijven hier een extra dag om in alle comfort te wennen aan de hoogte en de ijle lucht. Het geeft onze twee Australische trekmaats ook de gelegenheid om bij te benen, want zij hadden minder geluk met de vlucht en zaten een dag vast op de luchthaven van Kathmandu.

image
Namche Bazaar
image
Met Sunita, Barat en Darsjan

Na Namche verlaten we de “snelweg” en buigen af richting Gokyo (4.790m). Het is niet zo dat we nu plots helemaal alleen zijn in het midden van nergens, maar de paden zijn smaller, er zijn geen tegenliggers en winkeltjes zijn zeldzaam. We klimmen steeds hoger, langs prachtige meren. Voor we heb goed en wel beseffen, wandelen we tussen de hoogste bergen ter wereld. We worden omringd door machtige pieken en het is adembenemend. Letterlijk adembenemend, want de ijle lucht op deze hoogte bevat veel minder zuurstof dan goed is voor ons. Bijgevolg moeten ons hart en onze longen veel harder werken.

image
Gokyo Lake II

Als ik een foto trek, heb ik de gewoonte om mijn adem even in te houden tijdens het scherpstellen. Ik wist dat zelfs niet van mezelf, tot ik bijna van m’n stokje ging bij het fotograferen van een onnozel vogeltje. Of je omdraaien in je bed; het is de normaalste zaak van de wereld, maar op 5.000 meter hoogte kan je er zomaar een nachtelijke hijgaanval van krijgen.

image
Op Gokyo Peak (5.357m) met beneden het dorpje Gokyo en daarachter de machtige gletsjer, bedekt met steenpuin.
image
Er is nog leven boven 5.000m!

Onze trekleider Gurdit heeft een “oximeter”, een klein toestelletje dat moet meten hoe goed ons bloed er in slaagt om zuurstof te transporteren. Elke avond moeten wij onze vinger daar insteken en elke avond krijg ik slechte punten voor de zuurstof en goeie punten voor de lage hartslag. Ik trek het me niet te veel aan; ik voel me prima.

image

image
Bij zulke ontmoetingen is het pad altijd een beetje te smal

Maar hoogteziekte is niet om mee te lachen. Wanneer we aankomen in Gorak Shep (5.140m), landt er net een helikopter om een lijk op te halen. Een Koreaanse groep moet verder zonder zijn trekleider. Hij was al ziek sinds Namche, maar wilde zijn klanten niet teleurstellen… tot hij letterlijk dood viel bovenop zijn lunch. Wij moeten ook iemand terugsturen. Mohan is eigenaar van een claxonfabriek – hoe Indisch kan je het verzinnen? 🙂 Maar hij kan niet wennen aan de hoogte, heeft constante hoofdpijn en moet dus gewoon weer naar beneden.

image

image
Rohit forceert het laatste stukje van de Cho La Pass (5.368m)

Zelf heb ik geen last van hoogteziekte maar ik beleef toch ook een bijna-dood-ervaring. Wanneer we afdalen in het dal van de Gokyo-gletsjer, komt er plots een kleine steenlawine naar beneden gedonderd. Nergens plaats om te schuilen. Ik kan enkel proberen om de grootste brok – een stenen vrachtwagenband – te ontwijken en hopen dat de kleinere stenen me niet raken. Ik heb geluk en onze gids Visjnoe is zichtbaar opgelucht; ik krijg warempel een Nepalese knuffel van hem!

image
Even een ijsvlakte oversteken
image
Detail van ijzige ondergronds. Mooi maar niet simpel.

En zo bereiken wij zonder ongelukken Everest Base Camp. Ik had me er niet te veel bij voorgesteld maar het is toch indrukwekkend. Niet alleen omdat het zo veel tenten zijn, maar vooral omdat het hele kamp gebouwd is op een gletsjer, een traag bewegende en langzaam smeltende rivier van ijs. De echte klimmers kamperen hier een volle maand tussen ijs en smeltwater, op 5.364m hoogte. Ze moeten gewend raken aan de ijle lucht om tot slot, in drie dagen doorbijten, de top te bereiken van Mount Everest (8.848m). Mij spreekt het niet aan om in een donzen ruimtepak met zuurstoftanks te sjouwen, maar het is wel tof om er eens zo dichtbij te zijn.

image

image
Stagiair trekleider Mahi links, zijn baas Gurdit rechts en in het midden Arun, topkerel met topcamera
image
Het lijkt alsof het kamp op de rotsen staat, maar dat is maar een hee dun laagje puin op een dik pak ijs vol spleten en half gesmolten poelen.

image

Ik vind het bijvoorbeeld veel leuker om eens vroeg op te staan en in één trek het klimmetje naar de top van de Kallapatar (5.550m) af te haspelen. Everest Base Camp ligt dan ergens diep beneden en recht voor ons zien we Everest zelf, groter en machtiger dan ooit. Wel frisjes hier. Maar dan ontdekken we een grote hoop oude gebedsvlaggetjes tussen de rotsen, als een knus adelaarsnest.

image
Prayer flag nesting!

We maken het ons gemakkelijk, terwijl rondom ons de rotsen langzaam opwarmen in de zon. Opeens klinkt een doffe “krak” en we zien hoe aan de overkant van het dal een enorm pak sneeuw afbreekt en naar beneden schuift in een gigantische witte wolk. Ze zou in staat zijn om het hele kamp te bedekken maar stopt gelukkig op tijd. Goed om je donzen klimkostuum vol doen, als je het ons vraagt. En het kan niet plezant zijn om dat te moeten uitwassen met smeltwater van die gletsjer.

image

image
Tijd om weer naar beneden te komen

Nee, wij moeten niet bovenop die allerhoogste pieken staan. Er tussen lopen geeft al kleine kicks genoeg!

W

Advertenties
Naar Mount Everest Base Camp

7 gedachtes over “Naar Mount Everest Base Camp

  1. Maria Van Craenenbroeck zegt:

    Jongen toch, waar kom je terecht , wij hebben over een paar dagen een reportage gezien van een aardbeving met gevolg enorme lawines en een dorp helemaal bedolven en vele dode ,ik zal blij zijn dat je daar weg bent . Het is wel heel mooi maar zo gevaarlijk , ik ben blij dat ik deze mail zo laat gelezen heb !! Tot ziens hé man !!
    Van een bange tante Mia m

    Like

  2. Linda zegt:

    Hi Werner, zo stil ginderachter ? Alles OK met jullie ? De terugkeer aan ’t voorbereiden ? Graag een berichtje als bewijs dat je nog leeft 🙂
    Hier volop “rode duivels” gekte met de kwartfinale EK vanavond in ’t verschiet ! Supporter maar mee, ’t kan misschien helpen ! Beste groetjes en tot gauw !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s