Treinreizen voor gevorderden

Na amper 24 uur op Indische bodem nemen we onze eerste slaaptrein van Chennai naar Visakhapatnam. We zien er een beetje tegenop. Eigenlijk zijn we al de hele dag nerveus. De trein was weliswaar uitverkocht maar wij kregen  plaats 7 en 8 op de wachtlijst. Volstrekt zekere plaatsen, volgens de hotelfixers. Een uur voor vertrek krijgen we inderdaad een soort van e-ticket. We gaan ervoor.

De trein staat al te wachten. Het is een enorm lange trein en de wandeling over het schaars verlichte perron is ronduit deprimerend. Het lijkt wel een veetransport. Armen en benen bungelen tussen de tralies. De trein zit stampvol maar nog altijd proberen mensen op te stappen. Er komen regelrechte vechtpartijen van. Dit zijn de goedkoopste wagons – zonder genummerde plaatsen. En er is duidelijk plaats te weinig.

image
Het is wringen en duwen als je geen ticket hebt voor wagons met gereserveerde plaatsen.

We lopen vlug verder en komen langs de “sleeper class”. Dit zijn de goedkoopste gereserveerde tickets. Geen airco, geen beddengoed maar in principe heeft iedereen hier zijn eigen genummerde brits. In principe, want ook deze wagons puilen uit. Waar is dat personeel eigenlijk? In Rusland stond er naast elke wagon een nors fort van een vrouw om tickets te controleren en de orde te handhaven. Oh wat mis ik die lieve schatten! En ik ga ze nog meer missen want voor volgende week hebben wij ook sleeper-tickets gekocht. We hebben er nu al spijt van.

Maar vanavond geen zorgen. Onze hotelfixers hebben ons in de airco-klasse gestoken, tussen de sjieke mensen. Het valt toch nog tegen. Onze wagon lijkt op een Russische Platzkart maar dan nog een beetje drukker (72 ipv 54 slaapplankjes) en veel vuiler. Met z’n tweeën kunnen we daar wel de lol van inzien maar vannacht heb ik bedje 20 en Eva 62; veel te ver uit elkaar. Ik wil niet denken aan de nieuwsberichten over groepsverkrachtingen op Indische bussen maar het is onvermijdelijk. Op affiches in het station staat dat je in de gevangenis kan vliegen als je vrouwen bepotelt; blijkbaar is dat hier nog een informatieve boodschap. Ik wandel dus als mijn breedste zelf rustig mee tot aan bedje Eva’s bedje 62.

image
Het gangpad van zo'n gereserveerde sleeper wagon.

Het valt allemaal wel mee. Links en rechts, boven en onder Eva zullen allemaal Indische jonge kerels slapen maar we zien enkel vriendelijke gezichten en het duurt geen tien minuten of we zijn al aan de babbel met de man van nummer 64. Als het tijd wordt om de bedjes uit te klappen, stop ik Eva onder en ga ik op zoek naar mijn eigen plek.

Mijn bed hangt een beetje uit de haak. Telkens wanneer de trein even stilstaat, drijft de geur van oude pis tot halverwege de wagon. Niet moeilijk met één toilet (zonder spoelwater) voor 72 mensen. De kakkerlakken spelen verstoppertje onder mijn sandalen en ik krijg overal jeuk. Tegelijk weet ik dat er hier en nu, op dezelfde trein, vele honderden mensen zitten die graag met mij van wagon willen ruilen. Het zou belachelijk zijn om me miserabel te voelen.

Een reis maken in India is als van een iets te hoge rots in een diep meer springen. Niet echt gevaarlijk maar in je achterhoofd klinkt toch dat stemmetje: “zou je dat wel doen?” Natuurlijk wel. En gesprongen is gesprongen. Het water is veel kouder en je zinkt dieper dan je dacht. Toch effe schrikken! Je mag vooral niet verkrampen; je moét zwemmen, recht naar boven. Eens boven water schijnt de zon en is het plots echt vakantie.

image

Onze vakantie begint de volgende ochtend om 6u30, wanneer luidruchtige verkopers heen en weer lopen met aluminium containers vol gloeiend hete melkthee en koffie. De middelste bedjes worden weer ingeklapt en we maken het ons gemakkelijk. Er komt iemand rond met een passagierslijst om te vragen wie er lunch wil bestellen. Twee uur later worden de aluminium bakjes rondgedeeld alsof iemand voor de hele wagon naar de afhaalchinees is geweest. En alle afval vliegt gewoon uit het raam. Ja, de culturele onderdompeling is officieel begonnen.

image
Vakantie in de veg-kantine van Bangalore station! Heerlijke dosa (rijstpannekoeken) met chutneys en soepjes. En twee melktheetjes. Alles samen voor 1euro.

De volgende weken leren we allerlei soorten treinen kennen. Die gevreesde sleeper class blijkt nog best mee te vallen. We wanen ons inderdaad in een rijdende gevangenis met die tralies en kale britsen maar het is wel een gezellige gevangenis. Rondom ons heerst een echte stoelendans. De mensen veranderen de hele tijd van plaats en iedereen babbelt met iedereen. Na vijf uur hebben we nog altijd niet begrepen welke mannen bij welke vrouwen horen en welke vrouwen bij welke kinderen. Het wordt wel vlug duidelijk dat er veel te veel volk op deze wagon zit. Geen probleem: als we aanstalten maken om ons bedje uit te klappen, wordt dat meteen gerespecteerd en begint er een nieuw rondje stoelendansen.

image

image

’s Nachts zijn we wel gekluisterd aan onze brits. De vloer ligt vol mensen; er is geen doorkomen aan. Het is één van de eerste dingen die opvallen in dit land: Indiërs hebben niet veel plaats nodig. Zelfs als er ruimte zat is, schrik je hier soms van een onschuldige Indische adem in je nek. Maar bij in de krappe sleeper class is het wel grappig om zien hoe alle mannen zich in bochten en hoeken te wringen om Eva toch vooral niet aan te raken. Ze doen echt hun best hoor, om beleefd te zijn en niet in je persoonlijke ruimte te komen. Alleen is die ruimte in India gewoon wat krapper bemeten 🙂

image

image

Het tweede dat opvalt in India is de vuiligheid. Veel mensen verdienen de kost met afval. Je hebt hier heuse winkeltjes die niets anders verkopen dan pakken oud krantenpapier en er zijn ook gespecialiseerde aluminium bakjes-verzamelaars die langs de spoorbermen patrouilleren. Maar toch, het blijft een erg vuil land. Tegelijk is de gemiddelde Indiër enorm fier over zijn persoonlijke hygiëne. Aan het eind van een nachtelijke treinreis moet je je ochtendplasje niet willen uitstellen tot in het station. Je zal minstens een halfuur in de rij staan omdat de mensen zich van kop tot teen wassen. De techniek is ons nog niet helemaal duidelijk. Bij de vrouwen is het een compleet mysterie; de mannen zetten hun ochtendritueel voort in het midden van de wachtzaal, met enkel een handdoek om hun middel. Ik hou een harige dikkerd in de gaten die minutenlang in de weer is met een make-up-spiegeltje om een rood bolletje precies in het midden tussen zijn ogen te kleven. Ijdele baasjes hoor!

image
Aan de "chair car" kunnen we niet wennen. Acht uur lang met z'n drieën op een smal hard bankje is niet aangenaam.

Het plezantste aan de trein is dat je mensen echt kan leren kennen. Iedereen heeft tijd en de meeste Indiërs zijn heel nieuwsgierig. Als je een beetje glimlacht en met je hoofd wiebelt, duurt het niet lang voor je wordt aangesproken met “Your good name Sir?” Sinds een misverstandje in een hotel in Bangalore, stel ik mezelf steevast voor als Mr. Van. Werkt prima. De dappere Indiër die de eerste stap zet, mag zich verzekerd weten van de aandacht van half de wagon. Ze gaan bijna in een deuk als we vertellen over onze tweeëntwintig favoriete Indische gerechtjes. Een uur later bekent mijn jonge buurman dat zijn moeder net begonnen is met de zoektocht naar een geschikt meisje. Dat zijn spannende tijden, niet in het minst aangezien hij de oudste is van drie broers en dus de eerste die moet trouwen. Ik vraag wat hij belangrijk vindt in een meisje en of hij zijn moeder een lijstje heeft gegeven met belangrijke eigenschappen. Wat is dit toch een vreemde wereld. Deze jongen spreekt perfect Engels en werkt als R&D-ingenieur bij een technologiebedrijf in Bangalore. Tegelijk leeft hij in een erg traditioneel familieverband en hij wil dat vooral zo houden. Hij is blij dat zijn moeder een meisje voor hem wil zoeken want dat maakt de hele familie verantwoordelijk voor het huwelijk; ze zullen altijd proberen te helpen en bemiddelen bij ruzie of zo. Dat is misschien nog niet zo slecht gezien hè?

image
Gelukkig kan je altijd even een wandelingetje maken en even uit de open deuren gaan hangen uitwaaien.

Ik vraag mij nu al drie dagen af welk meisje mijn moeder voor mij zou hebben uitgekozen als het van haar had afgehangen. Intussen maakt de vrouw die ikzelf veroverd heb zich op voor onze oudejaarsavond. Ik weet het, we zijn een dag te vroeg, maar het overheerlijke eten van de Royal Orchid zal morgen 4 keer duurder zijn. En dus houden wij vandaag onze decadente maaltijd en gaan we morgen in de cinema naar een epische Bollywoodfilm kijken.

Gelukkig nieuwjaar iedereen!

Werner en Eva

Advertenties
Treinreizen voor gevorderden

4 gedachtes over “Treinreizen voor gevorderden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s