Harde landing in India

Na een korte vlucht met tussenstop in Bangkok landen we in Chennai (Madras). Het grote vreemde India! We hebben hier lang naar uitgekeken maar zijn toch een beetje nerveus. Het is nooit echt fijn om in het donker aan te komen in een onbekende stedelijke jungle maar deze keer… Een schok!

Zodra we de airco van de luchthaven achter ons laten snijdt een hete zure kotslucht ons de adem af. Jakkes! Allerlei mannetjes klampen me aan: “Where are you going?!” De taximaffia is overal dezelfde en we haten ze maar deze keer is er geen ontkomen aan. Zonder tuktuk raak je hier niet weg. Het zijn blikken doosjes met drie wielen en een claxon. Prijs afspreken, instappen en wegwezen!

image
Selfie in de achteruitkijkspiegel van een tuktuk

De voorbije weken werd Chennai geteisterd door stortregens en overstromingen. Zes honderd doden! De gevolgen zijn hier en daar nog te zien (en overal te ruiken). Het is geen vrolijke rit. Ze zijn hier al jaren bezig met de bouw van een metronetwerk en de stad lijkt één grote vuile werf. We rijden rakelings langs tientallen slapende mensen. Ze liggen gewoon op de stoep of in de goot, en allemaal blootsvoets.

Als we na bijna een uur eindelijk ons hotel vinden, zijn we al lichtjes gedeprimeerd. Gelukkig hebben we geleerd om nooit te besparen op een eerste nacht in een nieuwe megastad. We zijn opgelucht als we inderdaad een propere kamer vinden. Onze eerste douche in India is wel een koude. Letterlijk en figuurlijk.

De volgende ochtend trek ik de gordijnen open: uitzicht op een medium sized afvalhoop en spelende kinderen zonder schoenen. Ik probeer een knop om te draaien, tijd voor het ontbijt. De andere gasten eten warme curry- en linzenpapjes met hun vingers. Moet ik ook eens proberen, maar niet vandaag. Nee, ik ben nog niet klaar voor culturele onderdompeling.

image
In India worden de politieke pamfletten en commerciële boodschappen nog met verf en kwast op de muren geschilderd.

Voor vandaag hebben we slechts één missie gepland: treintickets kopen! Ons hotel ligt op een boogscheut van het centraal station dus we gaan te voet. Kijk, een marktje! Het zijn zeker twintig stalletjes en allemaal bieden ze tweedehands boeken aan over dezelfde drie onderwerpen: “Engineering / Medical / Arts”. Naast de boekenmarkt is er nog een rommelmarktje. Hier verkopen ze vooral tweedehands truwelen (honderden!) en elektronische apparatuur. Maar aangezien de hele stad een werf is, ligt alle koopwaar te bestoffen. Om de koopwaar weer presentabel te maken, worden alle radiootjes en afstandsbedieningen eens goed ondergedompeld in een emmer water. De marktkramers leven hier met heel hun familie. Er is een ontluizingsritueel bezig; kinderen pulken in de kruin van hun moeder zoals de chimpansees in de zoo. Wat is dat hier zeg?!

We zien treinen onder een grote hangar. Dit moet dus het station zijn, maar er zitten en liggen zo veel mensen op de grond dat het eerder doet denken aan een vluchtelingenkamp. De mensen wachten op hun trein tussen stapels pakketten, kisten en juten zakken voor het goederenvervoer, alsof het Rode Kruis net noodhulp heeft geleverd. En toch hangt tegen elke pilaar een affiche met “free wifi”. Rare plek. Oei, hier nog een affiche: “Dengue Fever Awareness: avoid mosquito bites!” Klinkt als een smerige ziekte!

image
Een van de wachtzalen van Chennai Central

We verwachten ons halvelings aan een wachtrij van twee uur maar de gewone loketten zijn niet voor ons. Op de tweede verdieping is een “Foreign Tourists Reservation Office”, een apart loket voor buitenlanders. Uiteraard zijn hier geen wachtenden voor ons. Indiërs houden wel van papierwerk. We moeten heel ons paspoort en half ons visum overschrijven. En oh ja, we moeten ook een kopie afgeven van paspoort en visum.

– Euh ja, ik heb het wel net allemaal overgeschreven maar…  kopieer het gerust nog eens.
– Hier is geen kopieermachine
– Je meent het

De brave man stuurt ons terug naar het boekenmarktje. Er staat daar ook een gebouw, eveneens volgepropt met boekenwinkeltjes (Engineering /Medical / Arts). Wij moeten niet eens iets vragen. Iedereen weet precies waarvoor we komen en wijst ons door het doolhof tot bij een vriendelijk meisje dat ook precies weet wat voor soort kopietjes wij nodig hebben. Terwijl de machine zoemt, wordt Eva haast opgevreten door de muggen. Na vijf minuten zijn we alweer buiten maar Eva telt 16 muggenbeten op haar blote benen. Wat zou dat toch zijn, die Dengue Fever?

image

Met de treintickets op zak hebben we nog een paar uur tijd om de toeristische trekpleisters van deze stad te verkennen. Zonder problemen vinden we een tuktuk – eigenlijk toch praktische dingen hoor! – om ons voor een habbekrats naar “Marina Beach” te brengen. Hier heerst een gezellige drukte en een echte vakantiestemming. Het lijkt wel Blankenberge, maar dan voor arme mensen. Het gekke is: dat voelt helemaal niet zielig.

Een koppel jonge ouders dat niet eens een ritje op de paardenmolen kan betalen; in ons land zijn dat sukkelaars. Maar aan Marina Beach kan niemand zich zoiets permitteren. En dus is de kermis hier gewoon anders. Een draaimolen is hier een metalen schijf op een grote driepikkel. Op de rand staan kapotte driewielers gelast en afgedankte loopwagentjes van Donald Duck. De foorkramer geeft er een goeie draai aan en zijn paardenmolen is vertrokken. Een ritje is spotgoedkoop (tenminste voor onze portemonnee) maar de molen is ook niet bepaald duur in aankoop en onderhoud. Kortom, het “business model” staat als een huis. Op deze manier wemelt het hier van de kleine zelfstandigen. Dolle pret!

image
Een gekookte maïskolf met massalapoeder, verpakt in krantenpapier. Op dag Marina Beach is dat het enige dat ik durf eten.

We zijn hier dus amper een dag en ik zou er al uren over kunnen vertellen. Wat een zot zot land! Onze reis heeft ons al in vijf min of meer speciale landen gebracht en telkens is het ons gelukt om ons thuis te voelen. Het was altijd met een beetje spijt dat we vertrokken zijn. De vraag is of het in India ook zal lukken. We proberen!

Wat wel zeker is: jullie gaan nog van ons horen!

W

PS: terwijl ik dit schrijf, bedenk ik dat ik die foorkramer het concept van “de flosh” had moeten uitleggen. Ik kan mezelf wel voor de kop slaan! Stel je voor dat ik die innovatie had kunnen introduceren in de Indische kermisbranche…

Advertenties
Harde landing in India

2 gedachtes over “Harde landing in India

  1. Chris Goris zegt:

    Wij hebben al 2 reizen naar India overleefd, Werner, dus dat gaat bij jullie ( als ondertussen doorwinterde reizigers) zeker lukken! Denk daarbij nog aan de maag- en darmkrampen die een adoptiemoeder en – vader in spe moeten doorstaan bij het naderen van de eerste ontmoeting met je kindje en je kan je ongeveer inbeelden hoe wij ons voelden zo’n 21/22 jaar geleden!! Haha, ik voel nog de tegenstrijdige gevoelens van dat moment. MAAR, zoals je al zei : geef jezelf enkele dagen de tijd en kijk vooral naar de mensen. Ikzelf ben in ieder geval verliefd op India en de fiere inwoners! Wij hebben hier ten slotte 2 prachtige hartendiefjes uit India in ons huis die we niet meer kunnen missen. En die muggen, dat heb ik ook moeten doorstaan en ik ben nog altijd kerngezond. Ik heb toen wel veel steun gehad aan Patrick die de hele tijd met zalfjes in de weer was om al mijn beten in te smeren. Ik had ondertussen mijn handen vol met een niet aflatend wenende Anil… Wees gerust, meer noordwaarts (Delhi, Agra, Jaipur…) had ik GEEN last van muggen. Er is nog hoop! Er komen waarschijnlijk nog wel ver(r)assingen, maar jullie slaan je er wel door! Arm en rijk zo dicht bij mekaar, dat heeft mij met momenten wel aangegrepen, maar ik zou toch wel in Cochin willen zijn. Hoe ziet jullie reisplanning eruit? Ben benieuwd naar volgende verslagen😉👍🏽🍌🌴. Groetjes en tot de volgende, Chris & Patrick

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s